در آخرین پست سال گذشته اشاره کردم که کتاب ارزشمند "زنانی که مرد می شوند"(پدیده با کره های قسم خورده آلبانیایی)اثر آنتونیا یونگ از انتشارات برگ اکسفورد را با همکاری خانم دکتر مفصودی از اعضاء هیآت علمی گروه مردم شناسی دانشکده علوم اجتماعی ترجمه وآماده چاپ وانتشارکردیم.در این پست خلاصه ای از این اثر قابل استفاده را برای علاقمندان به مباحث فرهنگ عامه ودانشجویان وپژوهشگران حوزه مردم شناسی درج می کنم:

عنوان منحصر بفرد "باکره های قسم خورده "آلبانیایی به زنان متعهد ومسئولی در مناطق دور افتاده شمال آلبانیایی اطلاق می شود که بمنظور برخورداری آزادی بیشتر ،بهره مندی از سهم الارث پدری ،سرپرستی خواهران وبرادرانی که بی سرپرست ماندندونیز رفع نیازهای معیشتی خود وخانواده مجبور به ایفای نقش مرد ان شده اند.البته این تغییرماهیت فیزیولوژیکی نداشته وبیشتر در قالب تغییر هویت جنسی واز طریق پوشش،آرایش ورفتار وحرکات مردانه تجلی می یابد،تا آنجا که در صورت لزوم زنانی که مرد می شونداز آمادگی مسلح شدن ونزاع برای حفظ شرف وآبروی خود وخانواده واهمه ای ندارند.لباس هایی که این با کره های قسم خورده بر تن می کنند نه تنها جنسیت بلکه موقعیت اجتماعی آنان را نیز تعیین می کند.مولف براین اعتقاد است که بر عهده گرفتن نقش یک مرد توسط یک زن در چنین جوامعی ویا موقعبت های خاص (چون جنگ)نه تنها قابل قبول بلکه انتخابی است برای یک زندگی بهتر که اکثرآ آگاهانه وبا رغبت انجام می شود؛بویژه آنکه در جوامعی که ارائه خدمات فردی به جامعه یک ارزش تلقی می شود،اگر مرد شدن زن نوعی فداکاری باشد موجب شکوفایی شخصیت درونی زن نیز می شود وبرای او افتخار وغرور به همراه خواهد داشت.این زنان با عهد وپیمان بستن به مجرد ماندن برای خود وخاندانشان فداکاری می کنند.مولف در این امر تلاش نموده است که الگوهای متنوع این پدیده را بر اسالس ملاک ومعیارهایی چون :منطقه جغرافیایی،سن وسال ،دوره های تاریخی ،دین و وضعیت اجتماعی –اقتصادی بررسی نماید وبدنبال پاسخ سئوالاتی در این زمینه ازجمله ارتباط لباس ورفتار باکره های قسم خورده  با پدیده هایی چون همجنس گرایی زنانه (لسبیانیزم)،تغییر جنسیت از طریق جراحی(ترانس سکسوالیتی)،وپوشیدن لباس جنس مخالف (ترانس وستیزم)در فرهنگ های دیگر می باشد،ودیگر آنکه با وجود فشارهای شدید در جهت غربی تر شدن زن در جامعه آلبانی ونیز ورود اجباری هزاران نفر پناهنده کوزوویی واسکان موقت آنها در مناطق شمالی آلبانی ،آیا این پدیده بازهم در هزاره جدید به حیات خود ادامه می دهد؟

از انجا که بررسی ها نشان داده است که در کشورهای هم جوارما همچون پاکستان ٬ترکیه ویا در برخی استان های کشور همچون یکی از توابع شهر همدان چنین پدیده ای با انگیزه های دیگری گزارش شده است ،سپاسگزار خواهم بود چنانچه خوانندگان محترم این یادداشت، چنانچه به موارد مشابهی در اقصاء نقاط کشور بر خورد داشته اند موارد را به اینجانب منعکس تا در تکمیل گزارشی در همین ارتباط مورد استفاده قرار گیرد.

در خاتمه مطالعه این اثر ارزشمند را که بزودی منشرخواهد شد به دانش پژوهان عرصه فرهنگ ومردم شناسی توصیه می کنم.