انجمن روابط عمومی فرانسه تشکیلاتی است غیر انتفاعی که افراد حرفه ای را در حوزه ارتباطات سازماندهی می کند ؛این انجمن کارکرد های متفاوت و گاها تکمیلی دارد:مدیر یت ارتباطات،روابط عمومی،مشاوره های ارتباطی و غیرو.

مردان و زنان علاقمند به مطالعه و راهبردها در این زمینه فعا لیت دارند و قادرند که خود را با تمامی موقعیت ها وفق داده و پیش بینی های لازم را به عمل آورند واعضای این انجمن در تمامی حوزه ها فعالیت کرده و قادر به انجام امور تخصصی چون ارتباطات رخدادی،مالی،توریستی،بازرگانی،هنری،رایزنی،انتشارات شرکت ها،و منابع انسانی هستند.

چه به عنوان مشاوران مستقلی که خدمات کامل، یا بخشی از آن را ارائه می دهند و یا به عنوان افرادی هماهنگ در سازمان ها و شرکت ها ،اعضای این انجمن ،نمایندگانی اثر گذار در بخش های بزرگ نهاد های اقتصادی ،فرهنگی و اجتماعی هستند.این انجمن به اعضای فعال ،حرفه ای های ارتباطات،همچنین اعضاء پیوسته که بخشی از فعالیت های ایشان در روابط عمومی یا ارتباطات است خو شآمد می گوید .همه در پویایی انجمن مشارکت دارند.

فعالیت های انجمن مشتمل است بر :مبادلات حرفه ای (بازدید ها و نزدیکی با شرکت ها و اماکن مرتبط یا روابط عمومی ها ،ملاقات با متخصصین،تبادل تجربیات و غیرو و...) شناخت تحول این حرفه در سطح ملی و بین المللی (شرکت در همایش های حرفه ای ،سفر های مطالعاتی به موسسه های ارو پایی ،ملاقات با همکاران فرانسوی و اروپایی و غیرو....)آموزش واطلاع رسانی به اعضاء انجمن با ابزار های فنی و ارتباطی پیشرفته حرفه ای مو جود (گزارش رویداد ها واقدامات روابط عمومی ،آموزش ،واستقبال از دانشجویان ارتباطات و غیرو )

.این انجمن با همکاری شرکت ها یا موسسات ،با ملاقات حرفه ای ها در سطح ملی و اروپا و با انجام بازدید ها و گرد همایی ها با مسئولان مطبوعاتی ،آموزشی واقتصادی مشارکت دارد...

جهت کسب اطلاعات بیشتر و عضویت در این انجمن به این آدرس مراجعه نمایید.

در پی در خواست برخی از خوانندگان فعال در حوزه روابط عمومی که خواهان کسب اطلاعاتی از تاریخچه و چگونگی شکل گیری روابط عمومی در فرانسه و وضعیت کنونی آن بودند ،سر انجام فرصتی دست داد که برخی منابع مو جود در این ارتباط را در ماه جاری مرور کنم ؛لذا پس از انتخاب یک اثر نسبتا جدید( 2003) و جامع با عنوان: از روابط عمومی (با تلفظ انگلیسی )تا روابط عمومی( با تلفظ فرانسه) که به همت و کوشش ارزشمند فیلیپ آ بوآری به نگارش در آمده است ، بر آن شدم که بخش هایی از این کتاب را ترجمه و جهت مطالعه علاقمندان این حر فه ظریف و خطیر و خوانندگان مشتاق ،طی چند پست دروبلاگ درج نمایم ؛پستی که از نظرتان می گذرد تنها مقدمه ای از بخش اول این اثر می باشد:

هدف ما بیشتر پرداختن به دکترین اروپائی روابط عمومی است که ما را در پیچ و خم تردیدآمیز اسامی قدیم و پیشین آن به اشتباه می اندازد ؛با این حال باید با شروعی دیگر آغاز کزد ،یعنی بررسی اجمالی چگونگی ایجاد روابط عمومی به لحاظ تاریخی.

-این راه ،نه تنها ما را ناگزیر به مر اجعه به حوالی سال 1850 در ایالات متحده آمریکا می کند بلکه تحول سریع این کارکرد که در اصل ،کاملا متفاوت است با آنچه که امروزه مشاهده می کنیم و قابل تجسم هم نیست- بسیار معنی دار تر شده است.این کارکرد بطور عمده نشان می دهد که تا چه حد ، روابط عمومی از زمان آبستنی، در دنیای صنعتی شکل گرفته و متولد شده و بویژه آنکه تا چه میزان خود را بتدریج با نیاز هایش منطبق ساخته است .

روابط عمومی ،خود به خودی و یا تحت تآثیر یک وضعیت ساده یا خارق العاده بوجود نیآمده است، بلکه ایجاد آن پاسخ روشنی به یک نیاز جامعه شناختی و اقتصادی ،وانتظارات دنیای جدید بوده که با یک شتاب دائمی مواجه بوده است و اینکه بر اساس همین واقعیت ،موقعیت های ناشناخته ای را تا به امروز موجب گردیده؛موقعیت هایی که می بایست پاسخ هایی را برای آن جست؛علت پیدایش روابط عمومی در آمریکا اینگونه بود.

البته لازم است بررسی کنیم که چگونه یک شیوه سیاسی اصیل فاز هنگام استقلال، «آوازه گری یا تبلیغات»سیاسی را در زندگی شهروند امریکایی پیوند زده است .این استقلال هم بطور دقیقی از سوی آوازه گرانی چون ساموئل آدامز که برای کسب حمایت مردمی برنامه ریزی می کرد سازماندهی شده بود :شعار ها ،اقدامات ویژه( امروزه گفته می شود امور رخدادی )،استفاده از نشانه هایی که برای این هدف بکار گرفته شد،پیگیری موردی انقلاب های فرانسه که در آن زمان با همان موشکافی، زمینه سقوط سکولار ها را فراهم کرد (شعار:آزادی یا مرگ،سمبل آن:کاشتن درختان آزادی ،برنامه های نمایشی:نگارش هماهنگ و برنامه ریزی شده دردفاتر شکایات) .

در آن زمان تالیرند تمام مکانیسم تبلیغات یا آوازه گری را تخلیص کرد:

« قبل ازآنکه به مردم خدمات دهیم باید آنان را بر انگیزانیم»

کمک اردوگاه جورج واشینگتن والکساندر همیلتون نمونه خوبی از انسان هایی بود که به شیوه درست رقابت های مطبوعاتی ،

در مقابل طرفداران خودکامه هر دولتی ،موفق به تحمیل اساسنامه فدرال به افکار عمومی شدند.

آموس کندال ،روزنامه نگار قدیمی نزدیک به رئیس جمهور آندرو جکسون ،و بکلی در کنار توماس جفرسون ،پیشگامان سازمان دهنده کلان قرارداد های معاصر بودند ،این افراد ،شیوه رقابت های افکار عمومی نوعآ آمریکایی را که بطور اجتناب ناپذیری با هر انتخابی مربوط می شد بنا گذاشتند.

ایو لی هم که به عنوان پدر روابط عمومی آمریکا شناخته می شود برای دفتر مطبوعات کمیته ملی دموکرات، در یک رقابت انتخاباتی ریاست جمهوری فعالیت داشته است