ز کوی یار می​آید نسیم باد نوروزی   .......    از این باد ار مدد خواهی چراغ دل برافروزی
چو گل گر خرده​ای داری خدا راصرف عشرت کن ... که قارون را غلط ​ها داد سودای زراندوزی
به صحرا رو که از دامن غبار غم بیفشانی ....... به گلزار آی کز بلبل غزل گفتن بیاموزی
طریق کام بخشی چیست ترک کام خود کردن .......  کلاه سروری آن است کز این ترک بردوزی
سخن در پرده می​گویم چو گل از غنچه بیرون آی ....  که بیش از پنج روزی نیست حکم میر نوروزی
می اندر مجلس آصف به نوروز جلالی نوش ...... که بخشد جرعه جامت جهان را ساز نوروزی
نه حافظ می​کند تنها دعای خواجه تورانشاه ..... ز مدح آصفی خواهد جهان عیدی و نوروزی

  صدای پای بهارنرمک نرمک می آید و قدم بر دل های ما می نهد .بهار دلفریب می آید و با خود دامن دامن شکوفه و سنبل به ارمغان می آورد و نوید رویشی دوباره می دهد .آری بهار ،این جلوه بی مثال جمال الهی به شکوه پرواز یک پرنده و به لطافت شکفتن گل سرخ فرا می رسد تا ما را در منظری شگرف و شوق انگیز به تماشای طراوت وترنم و سجود و نیایش برد.

در آستانه این رستاخیز با شکوه طبیعت و آغاز تحولی دگر ،فرا رسیدن بهار طبیعت و سال نو را به همه خلوت نشینان و اهالی پژو هشگر و دانشجوان پوینده جامعه مجازی تبریک عرض نموده و از در گاه ایزد منان صحت و سلامت شما خوبان و همه ایرانیان و فارسی زبانان را آرزومندم!در طلیعه این سال نو از سر صدق و صفای باطن بانگ یا مقلب القلوب را سر می دهیم، باشد که به مدد توجهات ائمه اطهار علیهم السلام مشمول دعای حول حالنا الی احسن الحال شویم!

 بوي جان مي آيد اينک از نفس هاي بهار

دستهاي پرگل اند اين شاخه ها ، بهر نثار

با  پيام  دلکش  "  نوروزتان پيروز باد  "

با  سرود  تازه  "  هر روزتان نوروز باد  "

شهر سرشار است از لبخند ، از گل ، از اميد

تا جهان باقي ست اين آئين جهان افروز باد

(فريدون مشيري)

هفت‌سین سفره‌ای است که ایرانیان یه هنگام نوروز می‌‌آرایند. آنچه که در این سفره قرار می‌گیرد، باید دارای هفت خصوصیت زیر باشد:

1. پارسی باشد؛
2. با بند واژه‌ی «س» آغاز شود؛
3. ریشه‌ی گیاهی داشته باشد؛
4. خوردنی باشد؛
5. اسم مرکب نباشد؛
6. برای بدن سودمند باشد؛

بنابراین هر آنچه که دارای این ویژگی‌ها نباشد - اگر چه با بندواژه‌‌ی «س» هم آغاز شده باشد - نمی‌توان جزء هفت‌ سین به حسابش آورد. در زبان پارسی، تنها هفت چیز هستند که این ویژگی‌ها را دارا هستند:

1. سیب: به نام و عنوان سپندارمذ (اسفند)
2. سبزی: به نام فرشته‌‌ی اردیبهشت
3. سنجد : به نام فرشته‌ی خرداد
4. سیر : به نام و عنوان اهورامزدا
5. سرکه: به نام فرشته‌ی امرداد
6. سمنو: به نام فرشته‌ی شهریور
7. سماق: به نام فرشته‌ی بهمن 

هرچند که در سفرهٔ هفت سین باید به هرحال هفت جزء که با آوای «سین» آغاز می‌شوند چیده شود، ولی برای زینت و چیدمان دلپذیرتر سفرهٔ هفت سین، تقریباً همهٔ خانواده‌های ایرانی اجزاء دیگری هم در سفره می‌چینند و در آرایش و رنگامیزی سفره شان نهایت خوش سلیقگی را اعمال می‌کنند.

آینه و قرآن، در کنار آن هم از اجزائی است که تقریباً در هر سفرهٔ هفت سینی چیده می‌شود. برخی بر این باورند که سکه که نماد «دارایی» وآب که نماد «پاکی و روشنایی» است بهتر است در کنار هم قرار گیرند و سکه را درون ظرفی از آب سر سفره می‌گذارند.

سین های متداول امروزی:

• سبزه ـ نماد نوزایی
• سیب - نماد زیبایی و تندرستی
• سمنو - نماد فراوانی(برکت)
• سیر - نماد پزشکی(درمان یا طب)
• سنجد - نماد عشق
• سکه - نماد دارایی
• سرکه - نماد شکیبایی و عمر
• سماق- نماد(رنگِ) طلوع خورشید
• سنبل

 منبع

در بسیاری از منابع تاریخی آمده است که "هفت سین" نخست "هفت شین" بوده و بعدها به این نام تغییر یافته است. شمع، شیرینی، شهد (عسل)، شمشاد، شربت و شقایق یا شاخه نبات، اجزای تشکیل دهنده سفره هفت شین بودند. برخی دیگر به وجود "هفت چین" در ایران پیش از اسلام اعتقاد دارند. در زمان هخامنشیان در نوروز به روی هفت ظرف چینی غذا می گذاشتند که به آن هفت چین یا هفت چیدنی می گفتند.
بعدها در زمان ساسانیان هفت شین رسم متداول مردم ایران شد و شمشاد در کنار بقیه شین های نوروزی، به نشانه سبزی و جاودانگی بر سر سفره قرارگرفت. بعد از سقوط ساسانیان وقتی که مردم ایران اسلام را پذیرفتند، سعی کردند سنتها و آیین های باستانی خود را نیز حفظ کنند.
در کتاب فروری آمده است در روزگار ساسانیان، قاب های زیبای منقوش و گرانبها از جنس کائولین، از چین به ایران وارد می شد. یکی از کالاهای مهم بازرگانی چین و ایران همین ظرف هایی بود که بعدها به نام کشوری که از آن آمده بودند "چینی" نام گذاری شد و به گویشی دیگر به شکل سینی و به صورت معرب "سینی" در ایران رواج یافتند. چنانچه مسلمانان قرآن، زرتشتیان اوستا و کلیمیان تورات را بر بالای سفره هایشان جای می دهند. بر سر سفره زرتشتیان در کنار اسپند و سنجد، " آویشن" هم دیده می شود که به گفته موبد فیروزگری خاصیت ضدعفونی کننده و دارویی دارد و به نیت سلامتی و بیشتر به حالت تبرک بر سر سفره گذاشته می شود. 

هرچند که در سفرهٔ هفت سین باید به هرحال هفت جزء که با آوای «سین» آغاز می‌شوند (نمادی از «سپنتا») چیده شود، ولی برای زینت و چیدمان دلپذیرتر سفرهٔ هفت سین، تقریباً همهٔ خانواده‌های ایرانی اجزاء دیگری هم در سفره می‌چینند و در آرایش و رنگامیزی سفره شان نهایت خوش سلیقگی را اعمال می‌کنند.
آینه و کتابی مقدس در کنار آن هم از اجزائی است که تقریباً در هر سفرهٔ هفت سینی چیده می‌شود. برخی بر این باورند که سکه که نماد «دارایی» وآب که نماد «پاکی و روشنایی» است بهتر است در کنار هم قرار گیرند و سکه را درون ظرفی از آب سر سفره می‌گذارند.

مسعود درویش زاده
منبع ویکی پدیا
_________________